sokhanrani
درباره سایت
آخرین مطالب
- جایگاه لعن و سب غاصبین حق علی و اولادش علیهم السلام (بخش اول)
- پروردگارا شاکرم که رافـضــی هستم
- داستانک های طلبگی
- انتقاد حجة الاسلام رسول جعفریان به دکتر عباسی
- انتقاد استاد رسول جعفریان از حاج آقا علیرضا پناهیان
- به گزارش شیعه آنلاین وهابی ها قبر حضرت زهرا (س) را پیدا کردند!
- خاطره ای شیرین از واعظی درباره همسران امام حسین ع
- خاطــــــره ای که یادآور خاطراتی بسـیـار برایـمـ بود ولی افـــســـــــــــوس
- نگاهى به شخصیّت عایشه لطفا با دقت بخوانید
- تعرض به پایگاه قدرت شیعه در نجف
امکانات وب
سرّ این كه سفارش كرده اند هر روز زیارت عاشورا بخوانید و نسبت به اهل بیت(علیهم السلام) تولّی داشته و بر آنان صلوات و درود بفرستید و از دشمنانشان تبرّی بجویید، برای آن است كه طرز فكر معاندان ایشان منفور شود وگرنه هم اكنون سخن از معاویه و یزید نیست تا آنها را لعنت كنیم. نام و یاد آنها رخت بربسته و قبرشان نیز زباله دانی بیش نیست، الآن سخن از فكر و راه یزید و یزیدیان عصر است[1]. زن فرعون وقتی كه به درگاه الهی دعا كرد، نگفت خدایا مرا فقط از فرعون نجات بده بلكه گفت: ﴿ربّ ابْنِ لی عنْدك بیتاً فی الجَنّة ونجّنی من فرْعوْن وعمله ونجّنی من القوْم الظالمین﴾[2] یعنی مرا از فرعون و فرعونیان، كه طرفداران سنّت سیّئه و رفتار ناپسند او هستند، نجات بده. تفكرّ برای همیشه باقی می ماند هر چند كه اسم و عنوانش تغییر پیدا كند.
بعد از تار و مار شدن خوارج در نهروان و خارج شدنشان از صحنهٴ حیات و زندگی، به علی بن ابی طالب(علیهماالسلام) عرض شد: این مقدس های خشك از بین رفتند. فرمود: «كلاّ والله إنّهم نُطَف فى أصْلاب الرجال وقرارات النساء كلّما نَجَم منْهم قرنٌ قُطِع، حتّی یَكون آخرهم لُصوصاً سَلاّبین»[3]؛ اینها نطفه هایی هستند در پشت مردان و قرارگاه زنان. هرگاه مقداری از اینها از بین بروند، عده ای دیگر ظهورمی كنند تا این كه سرانجامِ كار، سارقانِ مسلّح و رهزنانِ غارتگر خواهند شد.
اكنون نیز، هم راه سالار شهیدان زنده است و هم مرام و مسلك اموی و مروانی و عباسی وجود دارد. این كه سفارش فراوان به اشك ریختن و عزاداری كردن نموده اند برای آن است كه اشك بر شهید اشتیاق به شهادت را به همراه دارد، خوی حماسه را در انسان زنده و طعم شهادت را در جان او گوارا می گرداند. چون اشكْ رنگ كسی را می گیرد كه برای او ریخته می شود و همین رنگ را به صاحب اشك نیز می دهد. از این رو انسان حسینی منش، نه ستم می كند و نه ستم می پذیرد. این كه عده ای به فكر ظلم كردن یا ظلم پذیری هستند برای آن است كه خوی حسینی در آنها نیست وگرنه شیعهٴ خاص حسین بن علی(علیهماالسلام) نه ظلم می كند و نه ظلم می پذیرد. آن كسی كه ظلم پذیر است اموی مسلك است چنان كه ظالم هم اموی صفت است، هر چند كه زمزمهٴ «یا حسین» بر لب داشته باشد. و در قیامت كه هر كسی را به نام زمامدارش صدا می زنند: ﴿یوْم ندْعوا كلَّ أُناسٍ بإمامهم﴾[4]، شخص ستمگر در صف امویان شركت می كند. لذا اگر انسان بخواهد بفهمد كه راهیِ راه حضرت حسین بن علی(علیهماالسلام) است یا راهیِ راه امویان، باید ببیند كه در او خوی ستم پذیری یا سلطه گری وجود دارد یا نه. اگر گرایش به این خصلت های زشت را در خود دید باید در اخلاق خود تجدیدنظر كند.
گریه بر امام حسین (علیه السلام)[5]
براساس نقلی معروف از حضرت سكینه (علیه السلام) بالای بدن مطهّر امام حسین (علیه السلام)، ایشان به این اصل كلی سفارش كردند كه هر حادثهٴ تلخی پیش آمد كرد، آن را بهانه كنید و برای من اشك بریزید: «أو سمعتم بغریب أو شهید فاندبونى»[6]؛ «هرگاه داستان غریب یا شهیدی را شنیدید، برای مظلومیت من گریه كنید»؛ زیرا اگر امام حسین (علیه السلام) به خلافت می رسید، دیگر غریب یا شهیدی وجود نداشت.
بنابراین، اصل كلی این است كه هر حادثهٴ تلخ و ناگواری را باید بهانه كرد و برای سالار شهیدان اشك ریخت؛ نه آن كه افراد داغدیده برای تسكین عواطف و احساسات خود آن حضرت (علیه السلام) را بهانه كنند و برای التیام زخم خویش اشك بریزند و ندبه نمایند و بین این دو گونه عزا داری فرق وافر است؛ زیرا محصول یكی تعزیت برای حضرت امام حسین (علیه السلام) است و نتیجهٴ دیگری تسلیت برای خود؛ هر چند ممكن است بهانه قرار دادن واقعهٴ جان سوز كربلا هم بی اثر نباشد.
وجود مبارك سیدالشهداء (علیه السلام) فرمودند: «أنا قتیل العبرة»[7]؛ یعنی من كه به هدف اِحیای حق و اِمحای باطل كشته شدم، باید عَبَرات داشته باشم؛ به طوری كه چشمان علاقه مندان به سالار شهیدان پر از اشك شود و آن اشكْ فراوان از شبكهٴ چشم خارج گردد و به صورت انسان عبور كند تا عَبَرات بشود.
این سنّت حسنه، آثار فراوانی دارد، از جمله این كه محبت اهل بیت (علیهم السلام) در قلب شیعیان حضور پیدا می كند؛ آنگاه دوست امامان معصوم (علیهم السلام) هرگز فكر و راه و روش آنان را رها نمی كند؛ زیرا رهبری جوارح به دست جانحه و دل است و زمامداری قلب را محبت به عهده می گیرد و دلِ دوستان حسین بن علی (علیه السلام) جوارح را به صَوْب صراط مستقیم رهنمود می شود.
منابع :
[1] ـ می دانید كه لعن و نفرین و فریاد از بیداد بنی امیّه لعنةالله علیهم با آن كه آنان منقرض و به جهنّم رهسپار شده اند، فریاد بر ستمگران جهان و زنده نگه داشتن این فریاد ستم شكن است. و لازم است در نوحه ها و اشعار مرثیه و اشعار ثنای از ائمهٴ حق(علیهم سلام الله) به طور كوبنده فجایع و ستمگری های ستمگران هر عصر و مصر یادآوری شود...(وصیت نامهٴ امام خمینی قدّس سرّه، مقدمه).
[2] ـ سورهٴ تحریم، آیهٴ 11.
بعد از تار و مار شدن خوارج در نهروان و خارج شدنشان از صحنهٴ حیات و زندگی، به علی بن ابی طالب(علیهماالسلام) عرض شد: این مقدس های خشك از بین رفتند. فرمود: «كلاّ والله إنّهم نُطَف فى أصْلاب الرجال وقرارات النساء كلّما نَجَم منْهم قرنٌ قُطِع، حتّی یَكون آخرهم لُصوصاً سَلاّبین»[3]؛ اینها نطفه هایی هستند در پشت مردان و قرارگاه زنان. هرگاه مقداری از اینها از بین بروند، عده ای دیگر ظهورمی كنند تا این كه سرانجامِ كار، سارقانِ مسلّح و رهزنانِ غارتگر خواهند شد.
اكنون نیز، هم راه سالار شهیدان زنده است و هم مرام و مسلك اموی و مروانی و عباسی وجود دارد. این كه سفارش فراوان به اشك ریختن و عزاداری كردن نموده اند برای آن است كه اشك بر شهید اشتیاق به شهادت را به همراه دارد، خوی حماسه را در انسان زنده و طعم شهادت را در جان او گوارا می گرداند. چون اشكْ رنگ كسی را می گیرد كه برای او ریخته می شود و همین رنگ را به صاحب اشك نیز می دهد. از این رو انسان حسینی منش، نه ستم می كند و نه ستم می پذیرد. این كه عده ای به فكر ظلم كردن یا ظلم پذیری هستند برای آن است كه خوی حسینی در آنها نیست وگرنه شیعهٴ خاص حسین بن علی(علیهماالسلام) نه ظلم می كند و نه ظلم می پذیرد. آن كسی كه ظلم پذیر است اموی مسلك است چنان كه ظالم هم اموی صفت است، هر چند كه زمزمهٴ «یا حسین» بر لب داشته باشد. و در قیامت كه هر كسی را به نام زمامدارش صدا می زنند: ﴿یوْم ندْعوا كلَّ أُناسٍ بإمامهم﴾[4]، شخص ستمگر در صف امویان شركت می كند. لذا اگر انسان بخواهد بفهمد كه راهیِ راه حضرت حسین بن علی(علیهماالسلام) است یا راهیِ راه امویان، باید ببیند كه در او خوی ستم پذیری یا سلطه گری وجود دارد یا نه. اگر گرایش به این خصلت های زشت را در خود دید باید در اخلاق خود تجدیدنظر كند.
گریه بر امام حسین (علیه السلام)[5]
براساس نقلی معروف از حضرت سكینه (علیه السلام) بالای بدن مطهّر امام حسین (علیه السلام)، ایشان به این اصل كلی سفارش كردند كه هر حادثهٴ تلخی پیش آمد كرد، آن را بهانه كنید و برای من اشك بریزید: «أو سمعتم بغریب أو شهید فاندبونى»[6]؛ «هرگاه داستان غریب یا شهیدی را شنیدید، برای مظلومیت من گریه كنید»؛ زیرا اگر امام حسین (علیه السلام) به خلافت می رسید، دیگر غریب یا شهیدی وجود نداشت.
بنابراین، اصل كلی این است كه هر حادثهٴ تلخ و ناگواری را باید بهانه كرد و برای سالار شهیدان اشك ریخت؛ نه آن كه افراد داغدیده برای تسكین عواطف و احساسات خود آن حضرت (علیه السلام) را بهانه كنند و برای التیام زخم خویش اشك بریزند و ندبه نمایند و بین این دو گونه عزا داری فرق وافر است؛ زیرا محصول یكی تعزیت برای حضرت امام حسین (علیه السلام) است و نتیجهٴ دیگری تسلیت برای خود؛ هر چند ممكن است بهانه قرار دادن واقعهٴ جان سوز كربلا هم بی اثر نباشد.
وجود مبارك سیدالشهداء (علیه السلام) فرمودند: «أنا قتیل العبرة»[7]؛ یعنی من كه به هدف اِحیای حق و اِمحای باطل كشته شدم، باید عَبَرات داشته باشم؛ به طوری كه چشمان علاقه مندان به سالار شهیدان پر از اشك شود و آن اشكْ فراوان از شبكهٴ چشم خارج گردد و به صورت انسان عبور كند تا عَبَرات بشود.
این سنّت حسنه، آثار فراوانی دارد، از جمله این كه محبت اهل بیت (علیهم السلام) در قلب شیعیان حضور پیدا می كند؛ آنگاه دوست امامان معصوم (علیهم السلام) هرگز فكر و راه و روش آنان را رها نمی كند؛ زیرا رهبری جوارح به دست جانحه و دل است و زمامداری قلب را محبت به عهده می گیرد و دلِ دوستان حسین بن علی (علیه السلام) جوارح را به صَوْب صراط مستقیم رهنمود می شود.
منابع :
[1] ـ می دانید كه لعن و نفرین و فریاد از بیداد بنی امیّه لعنةالله علیهم با آن كه آنان منقرض و به جهنّم رهسپار شده اند، فریاد بر ستمگران جهان و زنده نگه داشتن این فریاد ستم شكن است. و لازم است در نوحه ها و اشعار مرثیه و اشعار ثنای از ائمهٴ حق(علیهم سلام الله) به طور كوبنده فجایع و ستمگری های ستمگران هر عصر و مصر یادآوری شود...(وصیت نامهٴ امام خمینی قدّس سرّه، مقدمه).
[2] ـ سورهٴ تحریم، آیهٴ 11.
برچسب:
نویسنده: vaez